Definitie burn-out (bron: W. Schaufeli)

Burn-out is een aan langdurig blootgestelde druk gerelateerde aandoening die voorkomt bij mensen die geruime tijd zonder problemen hebben gefunctioneerd tot tevredenheid van zichzelf en anderen. De last die je, al dan niet vrijwillig, al langere tijd op je hebt genomen is dus zo zwaar geworden dat je niet meer in staat bent deze in je eentje te dragen. Problemen op het werk en/of in de privésfeer of persoonlijke kwetsbaarheden dragen hier extra aan bij.

Kernsymptomen als extreme vermoeidheid, controleverlies over emotionele en cognitieve processen, én mentaal afstand nemen kunnen gezien worden als de belangrijkste elementen van een burn-out (het mentaal afstand nemen is een niet functionele poging om verdere uitputting te voorkomen). Deze kernsymptomen worden vergezeld door secundaire symptomen, zoals een depressieve stemming, en gedragsmatige en psychosomatische spanningsklachten.

Burn-out wordt hoofdzakelijk veroorzaakt door een disbalans tussen hoge eisen (door de omgeving of door het individu zelf opgelegd) en onvoldoende externe en interne hulpbronnen. Vooral het gebrek aan deze 'emotionele verbondenheid', het gevoel 'veilig' bij iemand terecht te kunnen en het door de ander gezien worden, speelt bij burn-out een grote rol.

Uiteindelijk leidt burn-out tot gevoelens van incompetentie en slechtere prestaties in het functioneren. in schema